26 Mart 2018 Pazartesi

Soluk Pembe Bir Yazı

 Ocak ayının sonlarında telefonuma aldığım bu notu bugün tekrar okudum.Bir şey yayınlamamış olmaktansa biraz eski ama hala taze -düşüncelerim hala aynı- bu yazıyı buraya bırakıyorum.

 30/01/2018


-fotoğraf bana ait değildir-
  Etrafta ben de dahil her şey durgunken gölgeler hareket halinde. Dışarısı gürültülü, benim içinse sessiz. Konuşacak halim yok, söylenip durmaktan sıkıldım. Gözlerim yorgun bakıyor, etraf parlak ancak incelemem için ilgimi çekmiyor. Sözcükler, gerçekten anlamları kaldı mı? Gerçek anlamlarında mı kullanıyoruz, yoksa sahteleştiler mi? Hemen her fırsatı sorunlarımdan bahseden ben, şimdi şu durgunluğu anlatmaya bile yorgun, bıkkın hissediyorum. Hissetmek olmuş her şey. Yaptıklarından pişman olma, olabildiğince anlamaya, hissetmeye çalış.. Sanırım mottom bunun gibi bir şeydi. Şuan sürekli tekrar ettiğim kelimelerden sıkılmış durumdayım. Kitap okumaya ihtiyacım olduğunun farkında olmama rağmen bir kelime okumaya üşeniyorum. Ne yapacağımı tekrar etmek ama harekete geçmemek.. Anlamı yok. Yazmayı seviyorum sadece.

 Kendime bile dürüst olamıyorum bazen. Yanında rahat olmadığın insanlarla arkadaş olmak gereksiz. Farkındayım.
Kelimelerin sahteliği.. Arkadaş dedim ama kimse kimseyle arkadaş değil. Herkes geçici. Sahte gülüşler... Ne gerek var?
Bir parka gidip yeşilliğe oturup uzaklara dalmak istiyorum. Böcekleri sevmiyorum.
Boşluğa düşmüyorum, boşlukta uçuyorum ya da süzülüyorum.
Çiçekler.. Pembe ve sarı çiçekleri seviyorum. Ne yapacağımı bilemediğim zamanlarda bazı hediye şarkılarla pembe ve sarı çiçekleri görüyorum.

2 yorum:

  1. Çok hoş bir yazı elinize sağlık, biraz melankolik ama :) şimdi daha neşelisinizdir umarım:) blogumdaki çekilişe beklerim bu arada, sevgiler:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yazıyı beğenmenize sevindim, melankoliyi severim :') Evet şuan daha iyiyim , teşekkür ederim ,biraz geciktim ama hemen çekilişe uçuyorum.

      Sil

Tasarım: Moka