23 Aralık 2017 Cumartesi

Görünmez Adımlar ve Basamaklar

 Kelimeler...Ve sürekli yazıp yazıp sildiğim cümleler..Her şeyi tekrar mı ediyorum yoksa fazla mı gereğinden fazla mı sorguluyorum?

Utanmak,çekinmek,sürekli bir önceki hareketimin karşımdakinin sinirini bozar mı korkusu ..Şuan ne düşünüyorlar, çaktırmadan hareketlerimi izleyip ne kadar saçma davrandığımı mı düşünüp eleştiriyorlar ?
  Hayır,eskisi kadar umursamıyorum başkalarının düşüncelerini.Bir hareketimi bir kaç hafta düşünmüyorum artık.Ancak tamamen de yenilenemedim.Dalgınlıkla komik bir davranışta bulunsam ben de kendi halime gülebiliyorum fakat hala sınıfta kalkıp da konuşmaya cesaret edemiyorum.
Çoğu işte tek başıma hareket etmeye korkuyorum ,sürekli hata yapmaktan korkuyorum,iyi iş çıkaranlarla karşılaştırılmaktan korkuyorum..Ve bazen hata yapmaktan korktuğum için harekete geçmeye ,denemeye bile cesaret edemiyorum.

Yine küçük sorunlar ve büyüttüm,büyük ihtimalle abartıyorum.Çünkü abartmayı seviyorum.Sıradan şeyleri daha renkli görmeye çalışıyorum belki de.''Sıradan'' rahatsız edici bir kelime.Bir renk olsaydı kesinlikle gri ,orta koyulukta sıkıcı bir gri olurdu.Her sıradan kelimesini okuduğumda,söylediğimde ya da duyduğumda harekete geçme isteği uyanıyor içimde.Harekete geçmeliyim,bir şeyler yapmalıyım ama ne?Mücadele etmeliyim ama neye karşı? Keşfetmeliyim.Ama kırılganım.Ama keşfetmek istiyorum.

 Bugün deneme sınavında ,matematiğini çözmeyip her sorunun A şıkkını işaretlediğim deneme sınavında, iki paragraf dikkatimi çekti.İlk paragrafta ''Felsefe hayatla bağıntısı ,düşünce yapısı zayıf insanlarda mutsuzluğa,bunalıma karamsarlığa sebep olur'' yazıyordu.Bilmiyorum,bazen sanırım felsefi konularda düşünmek mutsuz olmama sebep oluyor gibi geldiğinden bu cümleyi okuyunca üzerime alındım.
 Diğer paragraftaysa '' Düşünceleri;koşullara direnerek,harcayacağı enerjiyi koruyarak adalet ve doğru davranışa yönelirse insan huzur ve barış için bir güç ,bulunduğu her yerde bir iyilik vasıtası olacaktır'' yazıyordu.Bu cümleyi okuyunca az önce biraz kararmış bulutların birazı kayboldu.

  Bir cümleyi bugün okudum mu emin değilim ama, o cümle nedense kafamın içinde çok geziyor bugün.''İyi insanlar zayıftır,kırılgandır''.Zayıf olmamalıyım,güçlü olmak istiyorum ama mücadele etmediğim halde nasıl güçlenebilirim ? Mücadele,gelişmek için uğraş,ama basamaklar nerede?
 Bunu yazarken ''inanç'' dedim planlamadığım bir şekilde.Kendi kendime inanarak başlamalıyım basamakları tırmanmaya.
Aa kendi kendimi bunalıma sokmaya çalışır gibi yazıyorum,çoktan bulutlar kararmaya başladı bile.Bir dakika verin ,şimdi iyi şeyler düşünmeye başlayacağım!

 Yılın başındaki benle şuanki beni karşılaştırdığımda bayağı gelişmiş olduğumu görebiliyorum.Her konuda..
 Mesela otobüse yanımda biri olmadan binmeye bile cesaret edemiyordum ,tek başıma bir şey yapamayacağımı düşündüğümden.Şuan haftasonları tek başıma gidiş-geliş toplam 4 otobüsle  kursa gidiyorum.öh evet fazla otobüs..Dışarıda pek konuşmadığım için hala pek bir şey yapıyormuşum gibi gelmiyor ama inşallah daha sosyal hale gelirim.
 Gelişmiş olduğumu görmek cesaret veriyor.Sıfır olduğumu sanarken ilerlemiş olduğumu fark etmek güzel.
 Geçenlerde 2 yıl önce yaptığım çizimlerden buldum ve şuanki tarzımla tekrar çizdim.O zaman bunları yapabileceğimi tahmin eder miydim emin değilim.Şimdi şaşırırdım desem evet şaşırırdım ama kendime çok güvendiğim,iddialı olduğum tek alan resim olduğu için ''evet,yapabilirim.O noktaya ulaşabilirim'' gibi bir cümle kurma ihtimalim de yok değil.

 Resim demişken..Resim derslerinde ,yarışmalarında,okulda resim görevi verildiğinde kendi isteğimin biraz dışında olduğu için beklentinin altında ürün çıkardığımı fark ettim.İtiraf edeyim,bu zamana kadar hiç beklentiyi karşılayabilmesi için de emek harcamadım o tür şeylere.Emek verdim fakat zirve olmaya uğraşmadım.
 Bugün bayağı son dakikaya gelmiş suluboya resmimi verdikten sonra resim öğretmenim senden daha iyisini bekliyorum gibi bir cümle kullandı.Ben de kendimden daha iyisini beklerim ancaaak bu hafta mazeretim vardı :'D Tüm hafta ödev ve yapılacaklara yoğunlaştım.Bazen kendimi şaşırtıp işim bitene kadar uyumadım.Uyku! İşim bitene kadar uyumamayı da denemiş olduğuma göre listede ona da tik atalım.

 Bir test çözmekle gelişilir mi diye düşünüyorum bazen.Küçük,çok küçük bir adım üniversiteye geçiş sınavı için,adı her neyse.Belki de sandığımdan büyük bir adımdır.Aslında sadece bir an önce çizimle ilgili hayal ettiklerimi gerçekleştirmek istiyorum.Okuldan sıra gelemeyişine kızıyorum.En iyisi tatillere kadar işlerimi uğraşarak tamamlayıp boş zamanlarımı internette geçirmek yerine bu tür şeylere harcamak olacak.O küçük adımları güzelce kavrayıp kendime inanmalıyım.Her söylediğimi sonunda hissettiğime göre ,inanıyorum dersem..Hata yapsam da hatanın gelişmek için bir adım olduğuna,kolay olmasa da başarılı olacağıma İNANIYORUM.

8 yorum:

  1. Merhaba blog keşif etkinliğinden geliyorum. Sizi takibe aldım, ben de beklerim :)
    https://gulmekicinagla.blogspot.com.tr/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Heşgeldiniziiz.Takibe almıştım,tekrar bi blogunuzu kurcalamaya gidiyorum :')

      Sil
  2. Bloğunuzu yeni keşfetmiş bulunmaktayım. Ben de şu sıralar artık bir anime tutkunu sayılmasam da, 20'li yaşlarımın başında sürekli anime izlediğim, o karakterleri çizdiğim günler geçirmiştim. Ne içten yazmışsınız. Bloğunuzun başlık resmi de sizin çiziminiz ise çok beğendiğimi söylemeden geçemeyeceğim...
    Takibe aldım, bu güzel bloğu :)
    Sevgiler...

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bir anime severin daha blogu beğenmesine sevindim :'D hoşgeldin, sizin blogunuza rastlamamıştım, hemen ziyarete geliyorum. Ha bir de başlıktaki karakter bana ait olsa da çizim instagramdaki nekodeedy' e ait.

      Sil
  3. Bu yazı beni mutlu etti. Kendimden parçalar gördüm. Mesela şu cümlen beni anlatıyor: "Ve bazen hata yapmaktan korktuğum için harekete geçmeye ,denemeye bile cesaret edemiyorum." Hatta bu cümlenin olduğu paragraf genel olarak benim durumumu anlatıyor. Bunu kırabilemek çok önemli Ziel. Belki komik duruma düşeceğiz, belki de yanlış bir şey söyleyeceğiz. Önemi yok, bu durum o anda kalıyor. Sonra unutuluyor. Hem de o kadar hızlı unutuluyor ki, şaşırırsın. Bunu 22 yaşında yüksek lisans yapan ve hala sınıfta konuşmaktan utanan biri olarak söylüyorum.

    Ayrıca son paragrafın... o kadar naif ki! Gece aydınlattın. Hem de ay ışığı gibi, loş ama muhteşem bir güzellikle. İnanmak çok önemli gerçekten de. Kendine, arzularına ve sahip olduğun güçlerine hep inan. Onlar seni istediğin yerlere getirecektir. :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Yorumunu okuduğumda o kadar mutlu oldum ki düşüncelerimi toparlamam bir kaç dakikadan fazla sürdü. Bizim gibi bir sürü insan var, sorun hep aynı. O anı benim dışımda kimse hatırlamıyor ya da umursamıyor bile. Bazen bunu bildiğim halde hareket edemiyorum, ama eskisine göre daha az oluyor bu.
      Son paragrafın etkilemiş olması da çok sevindirdi çünkü dediklerinin benzerini hissederek yazmıştım. Bulutlar çekilmiş, ışığı hissederek yazmıştım. Zaman zaman ışık seyrekleşse de orada bi yerlerde duruyor biliyorum.
      İnşallah inancım kuvvetlenir ve iyi yerlere ulaşırım :')..

      Sil
  4. Ziel yazının bazı yerleri o kadar bendi ki... Birçok korkumuz benziyor. En başta hata yapmaktan korkuşumuz... Bunu biraz aştım demek isterdim ama hala ilk basamakta sayılırım. Sen benden daha çok basamak çıkmışsın. Görünmedikleri halde hem de. :D Ve bana cesaret verdi yazın. Desteklenmiş hissettim. Sen farkında olmasan da. Senin kendine inandığın gibi kendime daha çok inanmak istiyorum. Göremediğim basamakları kendimden emin çıkmak istiyorum. Yapabiliriz değil mi? Bizi tutan şeyleri bir kenara atamayız hemen belki ama yavaş yavaş sabırlı bir mahkum gibi, o bağları inancımızla kemirebiliriz. Bunu yapabilecek güce sahibiz. Sen bunu çoktan keşfetmişsin zaten. Kime anlatıyorum bunları. :D İnancını kaybetme olur mu Ziel? Seni izlemeye devam edeceğim. ^^

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu yazdıklarınla ne kadar mutlu olduğumu bilemezsin.Bizim gibi bir sürü bir sürü insan var sadece korkuyoruz işte ,bu yüzden pek fark edilmiyoruz ya da bizim gibileri pek fark etmiyoruz.Birbirimize destek olup aşabiliriz.Aşmalıyız,çünkü buradaki amacımız mutlu olmak.Basamak çıktım mı basamağa uzanıyor muyum emin değilim :D hala tam basamıyorum ayağım kayıyor.Eminim geriye baktığında yükselmişsindir,az ya da çok.Sadece şimdilik farkında değilsin.
      İnşallah inancımız kuvvetlenir,umarım kendimizden emin ilerleyebiliriz.Evet başarabiliriz!
      Burada benimle olduğun için çok teşekkür ederim ♥

      Sil

Tasarım: Moka